zondag 9 maart 2008

Rosas

Vorige vrijdag ben ik in het Kaaitheater in Brussel gaan kijken naar Zeitung, de nieuwe productie van Anne-Teresa De Keersmaecker en Rosas. Het was heel lang geleden dat ik nog eens naar een dansvoorstelling was geweest en ik stond weer versteld over hoe die dansers hun lichaam beheersen. Zo ontzettend mooi om naar te kijken!

Maar de muziek! Die was allicht niet zo toegankelijk. Fuga’s en inventies van Bach op piano en daarnaast werk van Schönberg en Webern, een paar stukjes live op piano, maar vooral orkestraal werk op band. Ik had donderdag een bijdrage gehoord in Mekka op Stubru over de voorstelling. Een aantal toeschouwers vond de muziek te zwaar en eentonig en had wel iets moderner willen horen (jazz of pop). Maar dat zou de sfeer gebroken heb. Ik vond de muziek fantastisch. Hoe ingenieus die stukken van Bach in elkaar zitten en hoe ‘modern’ dat soms kan klinken! Soms lijkt het wel bebop! En dan de orkestrale stukken van Webern en Schönberg. Sommige stukken lagen ergens op de grens tussen laat-romantisch en expressionistisch, de meeste waren nog een stuk vooruitstrevender (dodecafonisch allicht). Maar wat een prachtige klanken, schitterende kleuren uit het orkestrale palet…

Op zo’n moment vraag je je af waarom je zelf nog muziek probeert te maken. Hoe ver kan je ambitie nog reiken als je dat hoort (want het was al een tijdje geleden dat ik dat soort muziek had gehoord)? Doen je eigen pogingen er dan nog wel toe?