De Gentse Feesten zijn achter de rug. Tien dagen met een bijzonder leefritme, luiheid in de keuken en veel muziek.

Behoorlijk veel optredens gezien en tweemaal nachtelijk gejamd in de spiegeltent, met Jeroen Van Herzele en John Snauwaert.

En ik heb me vragen gesteld over de relatie tussen de artiest en het publiek, het evenwicht tussen ambiance maken en geloofwaardigheid.

Mijn feestweek begon met de laatste dag van Gent Jazz (op zaterdag moesten Sofie en ik spelen op een huwelijksfeest): Dez Mona, Gabriel Rios met Jef Neve en Kobe Proesmans (hun muzikale metier maakte indruk, ook al vind ik de muziek inhoudelijk wat licht) en daarna CocoRosie. Ongelooflijk wat voor een wereldje die voor zichzelf creëren en het publiek meetrekken in een sprookjesachtige trip, waarbij vooral de klassiek geschoolde stem van een van de zusjes me tot ontroerde tranen kan brengen. ‘Af en toe zit er een wat platter ambiance-ding in’, volgens Amatorski en op zich moet ik haar wel gelijk geven, bij het bijna volledig op band meedraaiende disconummer en bij hun hit ‘Jesus loves me’, maar toch stoort het me niet. Ze amuseren vooral zichzelf bijzonder goed op het podium, zoals ik al zei: ze creëren hun eigen universum, inclusief het potje onnozel rondspringen op een platte beat, en wij worden als publiek vriendelijk uitgenodigd in dat universum.

Gent Jazz werd afgesloten door de gekke Japanners van Soil & Pimp Sessions. Werd aangekondigd als jazz mét ambiance waar het publiek bij uit zijn dak gaat. In de line-up vinden we zelfs een zekere Shacho (agitator, spirit)… Was ik wel benieuwd naar…
Inderdaad jazz met solo’s en goede muzikanten, waarbij de genaamde Shacho wat met zijn armen staat te zwaaien om het publiek aan te vuren. Vooral funky en samba-achtige jazz om het volk dansende te houden, maar dat kan ik wel smaken. De rol van Shacho roept toch bedenkingen op. Op zich vind ik dat dit moet kunnen, maar dan had ik wel een beetje meer muzikale inbreng van de man verwacht. Als ik zo’n concept zou uitwerken, zou de agitator bijvoorbeeld ook wel ingewikkelde bebopthema’s mogen meezingen en dan mag hij voor de rest wel een ambiancemaker zijn.
Qua platheid was het er dus soms wel wat over. Vooral het meezingmoment met de erg banale melodie dan… De pianist was de meest interessante muzikant, en toevallig ook net de man die helemaal niet meeging in het ambiance maken…

Maar wat wil het publiek eigenlijk? Een paar dagen later de salsabigband Mucho Gusto op de Korenmarkt, met een aantal oude en minder oude bekenden op het podium. Vooral clichématige klassiekers uit het latin genre (Guantanamera, Tequila,…), maar wel erg goed gebracht. De ceremoniemeester/leadzanger ging er af en toe wat over met zijn Assimil-Spaans en het ‘wulps’ dansende koppel (menig prijzen veroverd in Europese concours stijldansen) ontlokte een aantal smalende opmerkingen aan de mond van Vlaanderens bekendste jazzpedagoog. Maar ik zag vooral opnieuw een bende die zich bijzonder goed stond te amuseren op het podium en dat straalt dan gewoon af op het publiek.

Ik heb het nooit hard begrepen had op synchroon handenzwaaimomenten, klap- en zangsessies (een Vlaams publiek dat tempovast is, moet nog uitgevonden worden), maar ja, is dat niet wat het publiek wil?

Ik heb ook een avondje de vreselijke drukte op Pole Pole getrotseerd, nieuwsgierig als ik was naar Sweet Coffee en Kraak & Smaak. Sweet Coffee deed me denken aan de begindagen van Colorless Green Ideas, alleen dan met een betere sound. Aan een laptopman en een pianist is bijzonder weinig te beleven. Ik had er een bassist neergezet en de rhodes op de backingtrack gehouden en niet vice versa. Een percussionist vervolledige het plaatje nog. Een saxofonist mocht ook af en toe meetoeteren, maar liep meestal wat rond. Gelukkig had hij nog een behoorlijke enthousiasmerende présence. De leadzangeres en haar even donkerkleurige backing zangeres zijn best charmant, maar met hun bescheiden heupbewegingen krijgen ze toch ook niet echt een publiek mee. Daarvoor was het wachten op de entree van de rapper/spoken word artist, die uiteraard het vuur aan de lont bracht met een ‘put your hands in the air’. Ergens ook tragisch dat een groep zijn grootste radiohit pakt met een spoken word guest en niet met de eigenlijke zangeres. Op een overvollei Gras/Korenlei werkt dat dus allemaal. Afgaande op hun reacties moet dit ook ongeveer het meest indrukwekkende concert geweest zijn voor de mensen van Sweet Coffee zelf.

Daarna Kraak & Smaak. Die pakten het live-aspect toch weer een stukje beter aan met een drummer, een bassist en een pianist. De mannelijke publiekstemmer wist uiteraard ook weer meer te bereiken dan de zangeres… Ook nog maar eens moeten vaststellen dat een mensenmassa pas echt uit zijn dak gaat als ze de bassdrum lekker op elke tijd hoort dreunen. En wij maar complexe breakbeats blijven maken… Niet dat ik de beats van K & S niet wist te… smaken. En ik heb hier ook wel nog enkele tracks liggen met een gezellige boem boem boem boem, four on the floor.

Moeilijke dilemma’s: wil je een publiek meekrijgen en wat geef je daarvoor op aan artistieke overtuiging?