Ik heb een drukke concertweek achter de rug. Het Dominofestival in de AB zit daar natuurlijk voor een groot deel tussen, maar je kon me ook opmerken tijdens de Gentse caféconcerten. Mijn verslaggeving is dan ook danig achterop geraakt.

De eerste afspraak van de week was een must voor breakbeatliefhebbers. In de AB lokten Venetian Snares en Squarepusher uiteraard heel wat volk uit dit specifieke muzieksegment.

De voorprogramma’s begonnen al om 19 uur. Een experiment met 3 drummers leunde vooral aan bij de free jazz, een genre waar ik een zekere haat-liefdeverhouding mee heb. Soms kun je er prachtige dingen horen, soms is het vreselijk hautain pseudo-intellectueel geneuzel. In het begin van het concert vond ik dat er iets te chaotisch op los geklopt werd. Maar toen ze vooral heel stil gingen gaan spelen, ging er ineens een heel boeiend klankenspectrum open.

Daarna konden we verhuizen van de intimistische Club naar een ondertussen al goed volgelopen Grote Zaal voor Tim Exile. Deze man koos die avond het minst voor de grillige breakbeat en liet een behoorlijk poppy sound horen met af en toe een aanstekelijke housebeat. Het was leuk om zien hoe hij zijn eigen stem- en keyboardsamples onmiddellijk loopte en bewerkte met allerlei maffe effecten.

Daarna moest de innerlijke mens versterkt worden - buiten de AB - door de Sultans of Kebab, waardoor ik al een groot deel van de dj-set van Venetian Snares miste. Het korte stukje viel echter wat tegen. Een te groot ‘jump’-gehalte met een dreunende kick op elke tijd. Dat verpest voor mij al de ritmische flipperkastcomplexiteit van de rest. Misschien viel ik net op het slechte moment uit zijn set.

Daarna was het even wachten op Squarepusher. De sound van Squarepusher is een stuk beheerster dan die van zijn voorganger, maar het blijft wel verbluffend ingenieus. Het was voor mij vooral even wennen aan de ‘live performance’. De man stond in de eerste plaats lustig bas mee te spelen met een al helemaal uitgewerkte backingtrack op zijn laptop. Voor iets meer dan de helft van de nummers kwam er ook nog een drummer meedoen. Beide muzikanten speelden magistraal goed. Ongelooflijk hoe een chaotische drumimprovisatie midden in een nummer toch een overdachte break blijkt te zijn die naadloos overgaat in het polyritmische vervolg van het nummer. Vooral tijdens de bisnummers liet Squarepusher zich helemaal gaan in het tentoonspreiden van zijn onnavolgbare bastechniek. Maar toch hou ik wat een dubbel gevoel over aan deze manier van live spelen.

De titel van deze post verwijst dan ook naar het merkwaardige contrast tussen Squarepusher en wat ik de zondag nadien hoorde in de veel intiemere Kinky Star. Boyshouting herinnerde ik me vooral omwille van het eigenzinnige project dat zijn team had uitgewerkt voor de Popfoliowedstrijd van Poppunt. Het is trouwens het soloproject van Marc Wetzels, de drijvende kracht achter COEM. Ook hij stond helemaal op zijn eentje te spelen, heel intiem en direct voor een 20-tal toeschouwers in de Kinky Star. Heel wat anders dan een volle AB natuurlijk. Maar hij had ook helemaal niets op voorhand opgenomen. We zagen enkel een gitaar, wat effecten en een loopstation en de man zijn stem uiteraard. Hij bouwde telkens van nul zijn nummers op, speelde een groove in, vulde eventueel aan met een stemeffect en legde laagje boven laagje. De loop zat regelmatig behoorlijk scheef, maar dat maakte het net charmant. Echt helemaal het tegenovergestelde van de technische perfectie van Squarepusher. Ik weet niet goed naar wat nu eigenlijk mijn voorkeur gaat: verbluffend precies en dan ook een beetje afgelekt, of wat slordig, maar authentiek…