De wet van de chronologie brengt ons bij vrijdag. We moeten het toegeven: de minst interessante dag van het weekend.

Ondertussen was het best wel een mooi weertje geworden, soms zelfs ongemakkelijk warm. We begonnen de dag met Das Pop. Bent was deze keer voor het sulligste kapsel ooit gegaan. Het was uiteraard nog wat vroeg op de dag om er helemaal in op te gaan, maar de set van Das Pop zat stevig en goed elkaar. Niets op aan te merken.

Daarna zakte ik af naar de Club voor het Fins-Franse duo The Dø. Deze tent heeft duidelijk wel de aangenaamste akoestiek en ik stond ook pal naast de mengtafels. Iedereen was uiteraard aan het wachten op de hit ‘On My Shoulders’, het nummer met de aanstekelijke vocals. Maar we stelden vast dat deze dame met engelenstem er ook wel stevig durfde tegen aan te gaan op haar gitaar.

Daarna even tijd om te verpozen op het grasveld naast de Marquee en een stukje mee te pikken van A Brand. Zoals de naam het zegt, hebben deze jongens van eigen bodem een sterk concept (met vijf vooraan op een rij, witte pakken) en terecht een mooie Afrekeninghit, maar het valt nog altijd te bezien of ze het niveau van de gimmick zullen kunnen overstijgen.

‘Heartbeat’ van Robyn had me nieuwsgierig genoeg gemaakt om naar de Dancehall af te zakken. We werden vergast op goed gemaakte dance-pop. Niet superorigineel, niet underground, maar catchy en poppy vakmanschap, die me nog vooral deed denken aan Kylie Minogue. Op tijd en stond ben ik daar helemaal niet vies van.

Omdat het wat moeilijk was om een doordachte keuze te maken in het programma-aanbod (volgens sommigen waren we beter voor The Breeders gegaan), verzeilden we uiteindelijk bij Within Temptation, ergens aan de zijkant van de mainstage. Dit muziekgenre is helemaal mijn wereld niet, maar ik kan niet zeggen dat het niet goed gedaan is en het stoort me ook niet echt. Een recept zoals een ander, nietwaar, in de eerste plaats voor de liefhebbers…

Toen waren we al eens toe aan een rustig moment en we lieten Metallica met veel plezier links liggen. De intieme, kabbelende liedjes van Tindersticks vormden een mooie afsluiter van de dag. We kregen een rijk gamma te zien van multi-instrumentalisten en akoestische instrumenten (drie blazers, vijf strijkers waarvan één pivot), allicht een nachtmerrie voor een geluidstechnicus, er liep af en toe wel iets mis, en zo onzettend veel konden we van al dat moois ook niet altijd horen. Hoe diepzinnig en intiem ook, de sfeer en de dictie van de zanger waren in veel nummers nogal gelijklopend en daar zou men met wat kwade wil al eens het woord ’saai’ durven op plakken… Tindersticks leek me toch vooral een groep die je in je woonkamer of in een intieme club moet beluisteren.

(foto’s by MIR I AM)