Weinig online geweest vorige week: daar zaten opnames met Amatorski, de herinrichting van mijn huis en mijn nieuwe job bij Creatief Schrijven voor iets tussen… Nu dus pas de afronder van het Pukkelpopweekend.

Op zaterdag begaven we ons zo snel mogelijk naar het festivalterrein voor het eerste optreden van de dag: Lykke Li. Bij de radiosingles was me niet onmiddellijk opgevallen hoe nasaal de stem van deze zoveelste frêle Scandinavische is. Misschien had ze die dag gewoon een verkoudheid. Het levendige trio leverde alleszins een leuke set af met catchy songs en reeds vroeg op de dag zorgden de Afrikaans geïnspireerde danspasjes van Lykke voor een leuke ambiance.

Daarna namen we een lange pauze op de camping: de volgende act die ik meepikte was Yelle. Héél Frans van aanpak: stevige electro met daarboven de typische, wat zuchtende en schrille stem van een Française die in haar teksten haar liefdes- en seksleven uit de doeken doet (vermoed ik toch, want ik heb niet de neiging om hard op teksten te letten, ze leek alleszins te beantwoorden aan het cliché van de wat arrogante, knappe Parisienne die het veel te druk heeft met winkelen, uitgaan en mannen van zich afslaan).

We laadden de batterijen even op met wat drum’n'bass van Friction & Hype in de Boiler Room en gingen daarna even Girl Talk bekijken in de dancehall. We kregen een langharige gek te zien die als door de duivel bezeten stond rond te springen achter zijn laptop, waar hij vermoedelijk met Ableton elementjes van tientallen bekende en minder bekende hits door elkaar haspelde. De ultieme belichaming van de digitale knip- en plakcultuur. Heel aanstekelijk, want het podium stond gauw vol met dansende mensen die zich uit het publiek hadden gehesen.

Voor MGMT was er veel te volk in en zelfs naast de Marquee, dus zochten we even onderdak in de Chateau, waar Benga ons op een stevige portie dubstep trakteerde. Tot dan toe had ik niet helemaal begrepen wat mensen precies in deze stijl zochten. Ik hou natuurlijk van de geweldige sounds en de diepe subbassen die dubstep met drum’n'bass gemeen heeft, maar de veel tragere beats maakten het voor mij vooral tot muziek voor een chill out moment, voor mensen die ver weg zijn onder invloed van bepaalde substanties. Bij Benga ontdekte ik hoe opzwepend deze muziek kan zijn, zeker onder het impuls van een mc. Een fijn feest daar in de Chateau!

Daarna trokken we nog eens naar de dancehall voor Hercules & Love Affair. Deze band beschikt volgens mij wel over een interessante sound, maar de uitwerking van de nummers is toch wat te langdradig aangepakt, waardoor het niet echt kon overtuigen. Een vreemd zooitje trouwens, zeker de twee frontvocalisten: de ene leek een jongen van een jaar of vijftien, maar was volgens mij gewoon een meisje met een wat mannelijke look, en een langbenige vrouw die wat te veel inspiratie leek opgedaan te hebben in erotische shows paaldansen. Achteraf kwamen we dan ook te weten dat het een voormalige man was… Ze zong de bekende hit ook lang niet zo goed als Anthony, maar dat kunnen we nu misschien ook wel niet echt verwachten.

In afwachting van de apotheose, luisterden we wat van aan de zijkant naar Bloc Party. Ik geef toe dat ik niet echt aandachtig was en de fans beweerden dat het een echt goed optreden was, maar voor mij klonk het toch wat vlak.

En dan: Sigur Rós. Een paar jaar geleden, toen ze nog nobele onbekenden waren, hadden ze me al aan het huilen gebracht in de Marquee op Werchter. We stonden dus op tijd klaar op enkele meters van het podium, want dit was één van de optredens waar ik het meest naar uitkeek. Ik had dit weekends heel wat goede optredens gezien, maar geen enkel had me echt geraakt. Sigur Rós maakte dit ruimschoots goed. Wat een prachtig universum weten zij toch te creëren, en de betoverende klankwereld was deze keer ook mooi aangevuld met passende visuele elementen. Bij deze band blijf ik verstild genieten en begrijp ik zelfs niet echt waarom mensen in het publiek de neiging voelen om enthousiast te staan meeklappen en roepen. Applaudiseren tussen de nummers lukt me zelfs niet. Het is waar, hun sound is wat minder melancholisch en een stuk vrolijker geworden, maar dat maakt het voor mij daarom niet minder fascinerend. Het radiohitje Gobbledigook is de vertegenwoordig bij uitstek van deze hervonden levensvreugde. Helaas ging de ritmische fijnzinnigheid van dit nummer wat verloren in het crowdpleasende spektakel met confetti en handengeklap, maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door het bisnummer, waarvoor ze nog eens uit een oud album graaiden. de sfeer werd opgebouwd tot een huiveringwekkend hoogtepunt dat nog eens werd versterkt door de stroboscoopeffecten… en toen kwamen alle emoties los…

De perfecte afsluiter voor een fijn weekend.

(foto’s door MIR I AM)